هم سایه با ماه

X

هم سایه با ماه

شرح کامل دلتنگیها


	قایم نمیشوم ،پِیـــــــدایم کن!!! قایم نمیشوم ،پِیـــــــدایم کن!!! صورت به دیوار میگذارد چشمها بسته آسوده است که صدای پاها را خواهد دید زمین با پایش خراشیده میشود و لبهایش به شمارش می افتد ... ده ........ می دوم در کوچه های کودکی تند چون باد و سبک چون رویا بیست ........ گنجشکی در سینه ، راهی به آزادی می جوید و لبهای خشکیده از شوق ، زبان را به خویش می خواند سی ..... به چشم پناهگاه که بنگری ، تیربرقها چه باریک میشوند و دالانها چه بی اعتبار.... چهل ..... پاهایم از من جلو میزند و دست هایم از ذوق ، بال بال می شود پنچاه ...... کسی به ضربانم ضربت میزند تا صدایش در حنجره له له کند بی تابی را اما تا رد صدایم نماند، خندهای جیغ مانندم ، در آستین حبس است شصت ..... سایه ها پر رنگ میشوند ، صداها دور و من بی پناه همچنان میدوم هفتاد ......... انعکاس دویدنهایم مرا به ترس میرساند و شبح های حول مرا به خویش می خواند هشتاد ....... چشمهایم چه شور بخت میشوند با اشکها و نگاهم چه بی التهاب میلرزد بر سنگفرش نود .... تا به سایه ها بخندم و شیرین زبانی کنم راه به بیراه می رود و قصه به بن بست میرسد ص............. آهنگ شمارش در پیچش کوچه ها می میرد و کسی مرا نمیابد تلخندی نجوا میکند : هی پسر ! پیروز شدی سایه ها دست میزنند در ناتوانی افکارم صدا آنقدر از هنجره گذشت ....تا فریاد شد اما دریغ از نگاهی آشنا پاهایم تا میشود و دستانم گرد، سر ، بر شانه های پا فرود می آید و نگاه به آخر مینگرد............. انتهای دیوار به آسمان میرسد و سایه های حقیقت ، تسخیرگر وجودم میشود من آرام از قلبم می سوزم و تو به سرعت از چشمهایت پیر میشوی نه ... اینگونه که شعر می بافی ، مرا نخواهی یافت دیگر نوبت من است تا ابد چشم میگذارم .... بی شمارش .... بی تشویش .... آسوده گام بردار، که این بازی ،رسم آب ریختن نمیداند....... ~~ا ح م د~~ *** پی نوشت 1 : ممنون از دوستای گلم که غیبت چند ماهه باعث نشده که گرد فراموشی اینجا رو تسخیر کنه.و با نظراشون اینجا رو زنده نگه داشتند پی نوشت 2: یک دعوت هست از همه شما : وبلاگ جدید و متفاوتی رو شروع کردم که موازی با این وبلاگ حرکت میکنه و هدفش تمرین فکر کردنه چیزی که بهش نیاز داشتم وایجاد این وبلاگ تنها ،بهانه ای هست که مطالعاتی رو که قبلا شروع کردم رو با جهت هایی که شما میدید ادامه بدم .البته نمیدونم چقدر طول میکشه و در نهایت به کجا میرسم ،اما برام مهم این هست که میخوام به کمک همه شما به سمت حقیقت گام برداریم و همه رو با فلسفه آشتی بدیم،اونهایی که منو میشناسن میدونن، رشته تحصیلیم (معماری) با فلسفه کلی فرق داره اما معتقدم هیچ رشته ای در دنیا وجود نداره که در تضاد با اندیشیدن باشه. وبلاگ جدید حکم کلاسی رو داره که فقط توش دانشجو هست و از استاد خبری نیست ،بیاید دوستانه جدا از هر آئین و ایسم و نژاد و تعصب ، با هم حرف بزنیم در: اندیشه های مخملین \|+\| نوشته شده توسط احمد در شنبه 26 اردیبهشت1388 \|


	چشم در چشم *اینها که دروغ نمیدانند ... !* قلبم از آن توست .... از چشمهایم بخوان ... چشمها که دروغ نمیگویند نازنین ...! . . . حرفهایم خار در دلت میکارد ؟ ... ... ، لبانم را بدوز راهم بیراه هست ؟ ... ،در را ببند . . . ! کج مینویسم ؟ ... قلم را بٍکُش ... اما ذره ای از چشمانت را در چشمانم بکار؛ بگذار اندیشه هامان دست در دست هم جوانه بزنند بر خاک تب گرفته دوستیها ... حریصانه بنگر ، بازی مژگان با اشکها را . . دارند دریچه های فرسوده خاطرات را بر مقدم دیدگانت آب و جارو میکنند . . . عمیقتر نگاه کن ، چه معصومانه ترا به تماشا میخوانند... هیچ نگو . . . لختی سکوت کن ..... بگذار قطره ای عشقبازی کنند - - تا چمنزار چشمانم مصیبت چشمت را التیامی تازه باشد. . . و گونه های ملتهب نگاهت در آئینه تمام تصویر نگاهم آشفتگی خود را سامانی یابد .... . . . آنگاه که غمهایت را در چشمه چشمانم غسل دادی میدانم که بی اختیار زمزمه خواهی کرد : .... این چشمها تکرار حقیقتی است بی اصوات و فریاد بر می آوری : نه اینها که دروغ نمیدانند. . . و من پلک بر هم میگذارم تا درهای بسته وحرفهای پیچیده در گلویم ، برویت نبارند . . . اما کاش قلم در دستانم بوی مرگ نمیداد .... !!! آه... که تا رنگ چشمانم را بفهمی من جان به لب شده ام وتو افسانه ! ~~ا ح م د~~ \|+\| نوشته شده توسط احمد در سه شنبه 5 آذر1387 \|


	تمام شد کابوسِ یک رویا کابوس بود یا رویا ، نمیدانم … آنگاه که بانویِ پُر دروغِ عشق با قامتی چون ابر می بارید بر خوابگاه خشکیده دلم و من لهجه بارانیش را می نوشیدم با شَک! آنگاه بانوی پُر دروغِ عشق را دیدم در آستانه دری که میخندید و میگریید آنچنان ناراست می نمود که اشکهایش ، لبخند بر لب داشتند ! و ثانیه های تنهائیش ، سرشار از دیگران بود ... ! آنگاه بانویِ پُر دروغِ عشق در آستانه شَک و تردید در لرزشِ میانِ نشستن و برخاستن در تضاد گریه ها و خنده ها گم شد بانوی پر دروغ عشق ، کابوس یا رویا تمام شد *** پی نوشت اول : این شعر را تقدیم به دوست خوبم "مهندس سعید" میکنم که در خاک خوبترین خیالم ریشه بسته است و دردِ دلهایش با من می ماند تا همیشه . پی نوشت دوم : برای کسانی است که گمان میکنند آسمان دق کرده زندگی ، تنها با لهجه بارانیشان آبی می شود ! پی نوشت آخر تنها یک آرزوست : کاش "بانوی پُر دروغِ" شعر من ، "بانوی پُر غرورِ" شعر شاملو بود ...!** . ا.ح.م.د. \|+\| نوشته شده توسط احمد در دوشنبه 31 تیر1387 \|


	خدایا .........خدایی کن برایش آن مرد با درد آمد . . . کشیده می شد کفشهای مرد به آسفالت خیابان و باز همانجای قدیمی .... چاله های پر آب شهر ، آهنگ قدمهایش را از بر بودند تیرهای بلند ، به بلندای آرزویش می نگریستند و قاصدکهای آواره ، بی اعتنا از کنارش میگذشتند چشمان مرد ،پله های قدیمی را به شکل تخت میدید انگار !..... که هر شب آرامش را در آن می جست.... ... کارتنی فرسوده باز شد و دراز کشید آرام آهی از سر خستگی و آهی از سر درد به آسمان رفت کفشها زیر سرش و دستها روی تنش آرمیدند، مرد خسته به سمت پاهایش گِرد شد ، و سکوت کرد خیابان ،.. اما دریغ از جرعه ای خواب ..... هوا سرد بود و دستهایش سرد تر ، تا زودتر خوابش بیاید مچاله تر کرد خود را صدای گام هایی آمد .. . ، و پهلوان شهر از سر جوانمردی ، به شکرانه سلامتی ، بی ارزشترین سکه اش را بسویش پرت کرد! و او ارزشمنترین دعاها را برایش آرزو نمود!!! سرما امانش را بریده بود ..... کبریت های خاطراتش را یکی یکی آتش زد تا شاید گرم شود ... در پس کورسوی شعله های نیمه جان ، اشکها را میدید و صورت ها را صورتها کدر بودند و اشکها پررنگ ، خنده ای تلخ ماسید روی لبهایش ، گویی غرور داشت هنوز ، و در دوردستها ، شاید ، عشقی ...، غلتی زد تا خاطرات بی تصویر رهایش کنند آه که او ناتوان تر از اینها بود آخر ، آن مرد ، درد داشت ....... اما ارتباط خوبی هم داشت با شیارهای پایش ،به سرفه هایش خو کرده بود و زخمهای کهنه اش را با نام کوچک صدا می زد !!! وقتی سکوت میکردند صداها به تنگ می آمد از ترکهای قلبش و بغضی کهنه او را به خفگی میبرد تا گریستن تنها آرزویش شود .... ... روز با چشمان پف کرده خمیازه کشان می آمد و شب آخرین جرعه هایش را می نوشید ... کسی با نوک پایش او را تکان میداد اما مرد سرد میشد در گرمای خاطراتش کسی چه میداند ؟ شاید شایـــــــــد شاید آن دنیا ، خدایان ، خدایی کنند برایش !!! \|+\| نوشته شده توسط احمد در جمعه 31 خرداد1387 \|


	کاش من چتر بودم . . . هزیانهای تب دار .،. من .،. و یک قدم تا شانس.... شنا کنان در اقیانوس افکارم می چرخیدم داغ بود آبش غرق شدم در اندیشه بی خبری شانس!! ..... و بخت بد گوشه ای مرا میپایید...! میگویم بخت من ! "از شانس بگو ! نه زنگی ، نه دری ، نه نامه ای ............ " در حجم پرسشهایم سکوت میکند فقط ..... نکند مرده باشد بیچاره!!! ناگهان گفت : - میخواهی محبوب شوی ؟؟؟؟ - قبرستان باز کن !!!! خیره در شگفتی چشمانم زمزمه کرد : آخر دیگر کسی نمیمیرد!!!!! بخت بدِ طفلک ! نگران مردم است خیلی و عاشق من ......! . . . در حین غوطه خوردن ، ذهنم شنا کنان رفت بسوئی که شانس ناگهان می آمد ، خوب میشد چقدر !!! خنده ام گرفت گفتم تا دیوانه نشدم دست بردارم از شنا ... صدای در آمد در آوردم سرم را از آب هم خيس بودم ، هم لخت ! به در می کوبيد کسی باران هم می باريد و من چترم گمشده بود داد زدم: - هااااااااااااااااااااااااا ؟ در دالانهای مغزم باز پنهان کرده بودند، واژهها خود را نمیدانم چرااز من میگریزند گاهی اوقات ... قطع شد صدای کوبيده بر در و آغاز شد زمزمه ای : - کسی در خانه نيست انگار ! صدا عین نوازشی بود لطیف و من گنگ بودم ، چون تصویری درهم ادامه داد صدا: - نمی خواهــــــي مهمان ؟ وای ! نکند تو باشی که آمدی مرا ببینی ، این صدای توست! خدایا – شانس - آمده یعنی ؟ پريدم از جا ، سراسیمه و بی درنگ - چرا می خواهم ، به خدا می خواهم خُب . مهمان خوب است , مخصوصاً اگر تو باشی پاهایم جلوتر از من رسید و دستانم عجولتر از من ، بر در چسبيد در ، خواب بود ! نه .......چه میدانم قفل بود معصومانه گفتم : - کليد نداری شما ؟!!!! شانس خندید چه خنده زیبایی داشت من هم خندیدم .... وای این چه حرفی بود که زدم !! کوبيدم به قفل ............ با سر!. عاشق کوبيدن هستم از کودکی , خیلی خوب است ...... تنها کمی درد دارد انگار!!! قفل لجبازی میکرد و دهانش را محکم بسته بود سرم خيس بود از رنگ قرمز. گفت : باز نمی کنــــــــــــی ؟ گفتم: می شود من در بزنم , شما باز کني ؟!!!! و کوبيدم به در ، عیـــــــن ديوانه ها! تق تق تق ! ! ! صدای خنده می آمد وای نه , می رفت صدای خنده انگار دور میشد کنار در چيزی تکان خورد .... ديدم کليدِ لعنتی خودش را دار زده از میخ ! آخرين نفس هايش بود بیچاره ! کندمش از مرگ بدون تنفس انداختمش در کام قفل فریاد زد : قييژژژژژژژژژ در بیدار شد ، .......... باشد همان، باز شد بیرون آوردم سرم را مثل جوجه یک روزه . . . باران می باريد بيرون باران با خون سرم مخلوط میشد سرم صورتی شد !!! آن دورها نقطه ای می خندید .... شاید هم میرقصید ... ! کوچه با اخم چپ چپ نگاهم کرد و من راست راست خشکم زد ! ... دير آمدن خيلی بد است مثل زود مردن می ماند در رابستم .... بخت بد پشتم ایستاده بود بی تفاوت گفت : .... چترت مرد دوست خوب من ! ... . . . سکوت بود تمام وجودم ، ...... من مانده بودم و باران که میبارید و کوچه که میخوابید رها کردم خود را در اعماق ذهنم تا بمیرم شاید . . . اما کم بود آبش انگار !!! کاش من چتــــــر بودم !!!! \|+\| نوشته شده توسط احمد در سه شنبه 31 اردیبهشت1387 \|


	نامه های زیر فرشی (1) لطفا جناب قادر متعال ملاحظه فرمایند ..... صدای شب و سکوت جیر جیرکها لبریز نوشتن میکرد مرا! کاغذ، می خرید نازدستانم را و قلم میپایید زیر چشمی افکارم را ... گاهی فکر میکنم به طرز چندش آوری عاشق من هستند این دو!!! لبریز بودم از شوق برای نوشتن . . . اما دردیست بزرگ وقتی واژها می خراشند ذهنت را و کسی نباشد روبرویت ...!!! سپردم گوشها را به قلبم ..... نه صدای پایی و نه آوازی از سر عشق ... تنها داشت تکه ای گوشت ، مرور میکرد لحظه ای قبل را ! برگشتم ناامید . . . تصویری کمرنگ از حرفی دور لبریز شد در خاطرم : " اگر آدم چيز بنويسد بگذارد زير فرش بر می دارد و می خواند خدا " پندارم نیک شد ، چون زرتشت ... اما گفتارم هنوز مشکل داشت از شوق !!! فکر نزدیکی به زمین ، نگه داشت صندلی را با اوقاتی تلخ ،...... پیاده شدم ! دراز کشيدم ، دمر.... دستی زير چانه ، دستی روی کاغذ ، پاها در آسمان . . . کاغذ تکان میخورد از ذوق زیر دستانم و قلم نمیگنجید در پوست خود ... و نوشتم به سبک عاشق ! : . . . : ***** سلام محبوبٍ من !... چقدر روز را قشنگ نوشتی ... همانجا که یپیچاندی دورِ صدای خروس و کلاغ ، نسیم را ، و وزاندی بین درختها و خانه ها ....... حالی به حالی شدم ...! اما عزیزترینم ! وقتی شعر میگویی شبها ، کاش پر رنگ تر بنویسی مهتاب را تا چشمانم شک نکند در صداقت ماه ! شعورِ شعرِمن ! وقتی خوابم ، فکر نکن نمی فهمم کشیدی در آغوشت مرا ! حس میکنم صدای نفست را ، نگاهت را, و نقطه چینهای شبنمی که روی چشمانم می کاری تا جوانه بزند صبحها. خوب میدانم لبهای آتشینم سرخ است ، از بوسه های بی انتهایت. معشوق صبور من ...! هیچ فکر کردی که اگر تــــــــو نبودی ، تو چقدر بی معنا بود ؟ ... و مـــن چه ناممکن !؟ آخر تو تمامٍ موجودیت منی نه ... نیستی نیمه پنهانم !... تمامیت آشکارمی ! مثل تمام دوستت دارمهایی مانند شوخ طبعی مژگانی به گاه پلک زدن و چون سلامی نخست که میلرزاند قلب را و ویران میکند دل را . . . نمیدانی چه زیباست لفظ بازی ، وقتی باشد برای تو گرچه میدانم ،وامدار تواند بند بند واژههای حقیرم کاش پیچک اندیشه ام قد میکشید آنقدر، تا دانه های نور را از تو بنوشد بی واسطه خورشید معشوق وفادارم ! اگر می بينی گاهی آویزان به در تکان میخورد ، نگاهم... باور کن يادم هست که هستی ..... میمانم تا کسی بيايد و ببیند حجم بودنت را! و برود فریاد بزند: .... "اینجا دیگر پر است ...کسی نیاید" !!!! معبودٍ هنرمندم ... اگر ديدی روزی کسی در کنارم بود میدانم ناراحت نمیشوی ! آخر خودت می دانی تکه ای از تو بود در دستانش که رهايش نکردم! یادت هست وقتی عاجزانه کشیدم فریاد : ..... کجــــــــایی پس ؟؟ گفتی آرام : در زیبائیها پس می شود يک توی زیباتری را بدهی به من !!! تا به خاطر او عشق بورزانم به تو !!! حس می کنم گاهی آغوشم کوچک است وقتی میخواهد تو را در بر گیرد! باور کن خيلی بزرگی برای اينکه دوستت داشته باشم آخر هرچه با تو قد میگیرد ،حقیر است ... حتی اگردوستت دارمهای من باشد . مطلوبٍ دلپذیرم !... دستم را گاهی بگیردر دستانت با نوازشگرترین انگشتان دنیا ، تفرقه افکنی کن بین موهایم بگذار باور کنم یادت هست نیازمند توام کاش مرا لبریز کنی از انبوه نداشته هایم !! تو خيلی خوبی برای منی که دوستت دارد و حتی برای منی که يادش نیست دوستت داشته یگانه بی انتها ! مراقب خودت باش و ........ مواظب همه و ......و....... و دلتنگ من ! *** نگذاشتم زیر فرش نامه را حس میکردم جمله ها قبل از سرازیری ذهن به واژه می رود پیشش و بر میگردد با جواب .......... ناگاه به اینکه کسی هست ....... دلم خوش می شود........ ***** عبور میکند ساعت از سایه های شب و خواب می چسبد چقدر ، بعدِ نوشته های عاشقانه خوابی با نفس های عميق و دانه دانه . . . . . \|+\| نوشته شده توسط احمد در پنجشنبه 29 فروردین1387 \|